شاید خدا اینجاست

خدا حافظ

shaiadkhoda — Wed, 12 Nov 2008 09:31:10 GMT

به نام خدا

سلام

این یک خدا حافظی است از دنیای وبلاگ نویسی

شاید زمانی باز هم بیایم

نمیدانم الان رسالت مهم تری بر عهده من است و آن کسب علم است شاید یک روز با یک وبلاگ جدید بیایم شاید یک وبلاگ علمی نمی دانم

وبلاگ نویسی لذت شگرفی داشت که با همراهی شما لذت بخش تر می شد حالا که این کلمات را می نویسم دلم برای تمام شما دوستان ندیده تنگ می شود اما هر وقت گذارم به این دنیای مجازی افتاد خواهم آمد و به شما سر خواهم زد

دوستانی که این جا با این وبلاگ پیدا شدند آسمانی بودند آسمانی بودن در کلماتشان موج می زد

فرشته های آسمانی برایم دعا کنید دعاتان میکنم...

آدم روشن فکر

shaiadkhoda — Wed, 29 Oct 2008 10:00:21 GMT

به نام خدا

در این دوره زمونه به عدهای از انسان ها روشن فکر گفته می شه که در اصل این طور نیستند و وقتی که به یک مقام و منصب مهم می رسن و دیگه کار از کار گذشته و هیچ کاری نمی شه کرد دستشون رو میشه نمونه های این افراد زیادن مثل آقای کردان که همه میشناسن و امام جمعه شهر ما ابهر که کسی نمیشناسدش

این امام جمعه محترم در خطبه های نماز جمعه فرمودن که

هر کس که به نماز جمعه نمی آید مرده است

آقای امام امام جمعه محترم اگر قرار با شه همه بیان نماز جمعه اون وقت که مملکت بیشتر شبیه مملکت اموات می شه و هزار و یک حرف دیگه که شاید اینجا جای گفتنش نیست آخه شما و اینترنت؟ شما که اینجا ها نمیپرید این جا جایی برای آدم های روشن فکر نه آدم های کوتاه فکر مثل شما اگر من تا قبل از این می اومدم نماز جمعه این رو بدونید تا زمانی که شما امام جمعه هستید هرگز به میل درونی نمی آم آخه باید کسی که بهش اقتدا می کنی عاقل تر از این حرفا باشه

هرچند کشوری که رئیس جمهورش احمدی نژاده و در پاسخ به گرونی میوه میگه سر کوچه ما ارزونه کی می گه میوه گرونه و آدم هایی مثل کردان تو دولتن از شما چه انتظاری میشه داشت!!!!!!!

امان از دست دانشگاه

shaiadkhoda — Wed, 15 Oct 2008 08:46:51 GMT

به نام خدا

دوستان من سلام

از بد قولی خودم شرمنده ام آخه نمی دونستم دانشگاه این قدر مشکلات داره ولی از این دفعه دیگه سر قولم هستم وناپدید نمی شم البته سعی می کنم

اما چی بگم از مشکلات دانشگاه و خوابگاه .........

۱۴ نفر تو یه اتاق!!!!!!! به خدا راست می گم

از صبح ساعت۸ تا شب ساعت ۷:۳۰ کلاس

از درس ها هم که نگو و نپرس استاد شیمی جلسه اول: عدد آووگادرورا کشف کنید (با راهی که تا به حال کسی به آن نرسیده ) جلسه دوم: معادله شرودینگر را اثبات کنید( صورت معادله رو عوض کرده وهیچ جا اثباتش نیست فکر کن!!!!!!!)

دلتنگی ها: دلم برای مامانو بابا و شیوا خیلی تنگ می شه

دوستای خوبی دارم ولی هیچ کدوم مثل سولماز باوفا مثل نیلوفر باانرژی و مثل مرضیه با حال نیستن از همین جا داد می زنم دلم براتون تنگ شده دوستای خوبم....

نامه سر گشاده

shaiadkhoda — Fri, 05 Sep 2008 10:28:52 GMT

به نام خدا

نامه اي سر گشاده به آقايان رپ خوان

خوانندگان رپ سلام

من يك دختر ايراني هستم و از شما گله دارم .از شما كه يك جانبه شعر مي گوييد و يك جانبه مي خوانيد اگر من در ايران زندگي نمي كردم فكر مي كردم كه دختران ايراني يكي از يكي پست تر هستند و پسران بي چاره از دست آن ها نمي توانند نفس بكشند و به قول شما ها دختر ها گربه صفتند و پسر هاي بيچاره...دختر ها با صد نفر مي چرخند و اين پسر ها هستند كه تا آخر عمر پا سوز يك عشق ابدي مي شوند اما آيا واقعيت چنين است ؟ درست است كه بعضي ها چنين اند من اين را انكار نمي كنم اما اينكه همه دختران به خاطر همان عده كم مورد توبيخ شما قرار بگيرند بي انصافي نيست ؟ يكي از اين بي انصافي ها را در اين شعر ببينيد:

اين شعر را ساسي مانكن و گروهش خوانده اند

د دختر يعني درد سر ساز

خ دختر يعني خر حمالي

ت دختر يعني تفريح نه مثل زندان كچويي تقريبا

ر دخترم يعني روزاي زشتي كه آخرش ختم ميشه به يه رمان مشكي

آقاي ساسي مانكن اين نهايت انصاف شماست ؟ آيا نمي توان تعبيري زيبا تر براي دختر پيدا كرد؟ آيا نداشتن دختر خواننده رپ به اين مساله دامن نمي زند؟ شايد اگر دختر ها مي توانستند بخوانند مي توانستند پاسخ گوي اين همه بي انصافي باشند و با جوابي قاطع دهان خوانندگاني كه اين چنين بي رحمانه مي خوانند را ببندند؟

موسيقي رپ يعني انتقاد آيا مسائل بهتري براي انتقاد نيست؟

***************

پ ن 1 از اين به بعد فرم وبلاگم عوض مي شه هر جمعه آپ مي كنم و سعي مي كنم به مسائل اجتماعي بپردازم

پ ن 2 داشگاه قبول شدم رشته فيزيك (خدا يا شكرت)

shaiadkhoda — Sun, 31 Aug 2008 19:06:18 GMT

به نام خدا

اون قدر نوشتم و پاك كردم كه نگو آخه موضوعي براي نوشتن پيدا نمي كنم جز يك احساس مسئوليت كه وادارم مي كنه به نوشتن و آپ ديت كردن اين وبلاگ فكسني
از كوچه و خيابون و درخت و دريا و جنگل و آسمون و بچگي و ماشين و تنهايي و عشق و دوستي و جدايي و... آن قدر گفتن و شنيديم كه هر حرفي از اين ها تكراريه.تنها يك موضوعه كه هر چه از آن بگيم و بگن كمه و اون خداست

پس به نام يگانه يزدان پاك

عادت كرديم كه اين جمله يك آغاز باشه اما حالا يه پايانه ; قشنگ ترين پايان براي همه داستان ها !!!!!!!!!!!!!!!!!

قصه ما

shaiadkhoda — Sun, 24 Aug 2008 14:54:46 GMT

قصه ما يك بازي است كه توسط آقاي توكا نيستاني طراحي شده است توكا فصل اول را نوشته و از بقيه براي نوشتن فصل دوم دعوت كرده حالا من فصل دوم را نوشتم و از بقيه براي نوشتن فصل سوم دعوت مي كنم در ضمن وقتي فصل سوم را نوشتيد داستان را از فصل اول در وبلاگتان قرار دهيد و بنويسيد كه فصل اول را چه كسي دوم را چه كسي و... نوشته است براي اطلاعات بيش تر به وبلاگ توكاي مقدس مراجعه كنيد

قصه ی ما

فصل اول- بیداری فرخنده
نويسنده:توكا نيستاني

شب تولد چهل سالگی آقای "فرخنده" خیلی معمولی گذشت، نه بویی از آشپزخانه به مشام کسی رسید و نه در دنیای مجازی کارت تبریکی برایش فرستاده شد، هیچ کس تولدش را به یاد نیاورد و تبریک نگفت و این عجیب نبود چون چند سالی بود که خودش هم روز تولدش را فراموش می کرد و فقط همزمانی اتفاقی آن با یک رویداد سیاسی مهم باعث می شد که بعد از خواندن روزنامه ها یادش بیفتد که متولد شده است. امسال هم خیلی دیر، درست قبل از آن که به رختخواب برود چهل سالگی را به خودش تبریک گفت، چراغ ها را خاموش کرد، کورمال کورمال تا تخت خواب رفت و دراز کشید و چشم هایش را محکم بست تا گوسفندها را بشمرد اما زوزه ی هواپیماهای "مسر شمیت" که بر فراز سرش دور می زدند نمی گذاشت خوابش ببرد؛ تقریباً مطمئن شده بود که بعد از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم، مسئولان کارخانه ی "مسر شمیت" تکنولوژی موتور هواپیماهای خود را به پشه ها فروخته اند، از سر استیصال ملافه را مثل سپر روی سر کشید و یک دست را برای تاراندن هواپیماهای دشمن بیرون گذاشت و درهمان حال به خودش فکر کرد.

همسر و پسر آقای فرخنده با او زندگی نمی کردند، همسرش در سال وبایی به آشپزخانه مهاجرت کرد و دیگر بازنگشت و پسرش سه سالی می شد که در دنیای مجازی زندگی می کرد البته ارتباطشان کاملاً قطع نشده بود، با پسرش در یاهو 360 ملاقات می کرد و از طریق حس بویایی از حال همسرش خبر می گرفت: بوی قورمه سبزی به این معنی بود که حال "فرشید" خوب است، از بوی سیر و پیاز داغ می فهمید که دارد از زندگی و مهاجرتش لذت می برد، بوی گوشت سوخته نشانه ی خبرهای بد بود، بوی شلغم پخته حکایت از بیماری و نقاهت داشت و بوی مرغ پخته علامت جریان سیال و یک نواخت زندگی بود و تکرار. وقتی بویی نمی آمد نگران می شد، می فهمید که اتفاقی در شرف وقوع است. سال شیوع طاعون با فرشید آشنا شده بود. همکار بودند و هردو اسم هایی داشتند که برازنده ی آن دیگری بود. همان سالی بود که زن ها مانتوهایی با سرشانه های پهن می پوشیدند و فرخنده در اولین دیدارشان به این نتیجه رسید که می تواند تمام عمر به این شانه های پهن تکیه کند؛ خیلی زود مد عوض شد و فرشید مانتوهای شانه پهنش را کنار گذاشت...

آقای فرخنده نفهمید که چه وقت خوابش برد اما در خواب دید که به اتفاق هزاران پشه پشت میز چوبی درازی نشسته است و پشه ها جام های کوچکی را به افتخار او بلند کرده اند و به زبان آلمانی می خندند و او خطاب به آنها می گوید: بنوشید این شراب را که خون من است...

فرخنده مثل هر روز از خواب که بیدار شد چند دقیقه ای روی لبه ی تخت نشست تا اسمش را به یاد بیاورد و یادش بیاید که چه ساعتی است، چند شنبه است، چرا بیدار شده و چکار باید بکند آن وقت خود را تا دستشویی کشاند و نگاهی در آینه به صورت پف کرده اش انداخت. چین و چروک ملافه ها اثری شبیه به ردّ چرخ یک تریلی روی صورتش گذاشته بود، چندباری دستش را محکم روی آن کشید اما پاک نشد. دندان هایش را مسواک زد، صورتش را اصلاح کرد و محکم شست تا یادش آمد که امروز اولین روز از مانده ی عمرش است و به یاد آورد که دیشب در خواب چهل سالگی را همراه با پشه ها جشن گرفته است. به یاد هواپیماهای مسر شمیت افتاد، می دانست که الان کجا می تواند پیدایشان کند، روی توری پنجره ای که اتاق خواب را از حیاط جدا می کرد نشسته بودند، شاید می خواستند راهی برای بیرون رفتن از اتاق پیدا کنند شاید هم راه را بلد بودند و این جا را فقط برای استراحت بعد از شام انتخاب کرده بودند تا از هوای تازه لذت ببرند به هر حال فرخنده تصمیم گرفت که به آن ها برای عبور از توری و رسیدن به آزادی کمک کند. یکی یکی پشه ها را، که حالا سنگین و خواب آلود بودند و نشانی از چالاکی شب قبل در آن ها نبود، با انگشت اشاره به توری فشار داد و از سوراخ های ریز توری ردشان کرد و دوباره دست هایش را که خونی شده بود شست و مثل هر روز لباس پوشید اما برخلاف همیشه کراوات نبست و بدون برداشتن قابلمه ی ناهار از در بیرون رفت. تصمیم داشت که از امروز آدم دیگری بشود.

فصل دوم_تصميم

نويسنده:آتوسا(شايد خدا اينجاست)

صداي موتور ماشين همسايه را شنيد كه بدون هيچ تعارفي يا حتي يك بوق كوچك از كنارش رد شد به اين فكر كرد كه اگر روزي ماشين خريد تلافي مي كند

تلافي آره تلافي ... خيلي وقت بود كه اين واژه را فراموش كرده بود بله بايد كار فرشيد را تلافي مي كرد اما مگر فرشيد چه كرده بود جز اينكه تمام لحظه هاي با هم بودن شاد بودن و خنده ها را از ياد برده بود پسرش به خاطر اختلاف هاي آن دو پدرش را فراموش كرده بود و فقط گاهي با چند تا ميل خيلي كوتاه احساس پدر بودن فرخنده را بر انگيخته مي كرد .

فرخنده به تمام لحظه هايي كه برايش نقشه كشيده بود فكر كرد كه همه آينده را فرشيد از او گرفته براي اولين بار از او از پسرش رامين متنفر شد صداي بوق ماشيني كه كم مانده بود لهش كند او را به خودش آورد او آن روز اداره نرفت شب هم براي شام و تماشاي اخبار به خانه نرفت

فرشيد بعد از سال ها دلش كمي شور زد و براي اولين بار خواست با شماره همراه فرخنده تماس بگيرد اما آن را كجا نوشته بود . شش سالي بود كه موبايل خريده بود اما ... فرشيد با خودش گفت هر جا باشد مي آيد بيست سالي مي شود كه بعد از ساعت 10 بيرون نبوده .

آن شب ساعت از سه صبح هم گذشت فرشيد و رامين راحت خواب بودند اما فرخنده يك لحظه هم چشم بر هم نگذاشت با يد اول پسرش را پس مي گرفت او را از فرشيد جدا مي كرد تا او بفهمد در اين مدت با او چه كرده يادش رفته بود پسرش چه شكلي است الان كه 17 ساله شده بايد صدايش كلفت تر شده باشد .چقدر دلش براي خودش تنگ شده بود حتي بيش تر از پسرش او زماني پدر بود اما حالا يك مرد تنها نه او بايد خودش را دوباره پيدا مي كرد بعد از مدت ها يادش آمد كه فرشيد را دوست دارد دلش براي او تنگ شد و بعد از سال ها گريه كرد آن قديما وقتي گريه مي كرد دلش براي بقيه مي سوخت اما حالا دلش براي خودش مي سوخت شايد اولين بار بود كه براي خودش گريه كرد.

وقتي ساعتش را نگاه كرد نزديك چهار صبح بود

خلاصه تصميم نهايي را گرفت به همه چيز خوب فكر كرده بود بلند شد و براي اولين بار با نقشه اي در ذهن به طرف خانه حركت كرد

باز هم آمدم

shaiadkhoda — Mon, 18 Aug 2008 11:08:18 GMT

به نام خدا

همه چيز با يك سلام شروع مي شه

پس سلام

تو دلم پر از حرف هاي نگفته است نگفته هاي يك سال از كجا شروع كنم نمي دونم شايد بهتر باشه اصلا شروع نكنم نه؟

ولي بي شروع نمي شه پس بخونيد و اگه وقت كرديد نظر بديد....

**********************

بچه كه بودم دلم براي پارك رفتن و تاب سواري تنگ مي شد حالا دلم تنگ مي شود براي ترس هاي كودكي هايم از آن لولويي كه روي پله ها دنبالم مي كردو توي زير زمين خانه مادر بزرگ زندگي ميكرد اما يك روز آن را در زير زمين خانه پدر بزرگ جا گذاشتم

شايد روزي بيايد كه دلم تنگ شود براي اين لحظات زندگيم

و دلم بخواهد آن قدر توان داشته باشم كه دويدن پيشكش بتوانم راه بروم

و شايد هم روزي بيايد كه دلم بخواهد يادم بيايد چه روز هايي دلم براي چه چيز هايي تنگ مي شده !!!!!!!!!!!!!

مشکلات ما حل نمیشه!

shaiadkhoda — Wed, 11 Jul 2007 11:16:18 GMT

به نام خدا

توليدوپخش5/2 ميليون دقيقه برنامه در مورد نماز

اين تيتر صفحه 15 روزنامه جام جم در تاريخ يكشنبه 16 تير 1386 است

حالا يه سوال 5/2 ميليون دقيقه برنامه و پخش زنده نماز جماعت مراجع

تقليد تمامي مشكلات ما اعم از اقتصادي- سياسي-فرهنگي و...

ما هارو حل ميكنه ؟

اگه به جاي اين برنامه ها برنامه هاي علمي وهنري يا حتي از اين سريال هاي كيلويي*

پخش كنن آموزنده تر نيست؟

سريال كيلويي ديالوگ هايي به اين ترتيب دارد

خواهش ميكنم بي بي تو رو خدا يادتون نره قربونتون بشم بفرماييد خواهش ميكنم قابل شما رو نداره نفرمايين اين

چه حرفيه خواهش ميكنم تورو خدا نفرماييد

يا

يا خدا يا حسين يا ابوالفضل يا علي اومد واي خواهش ميكنم بفرماييد

نفرماييد واي(يه جيغ بلند همسايه ها از پشت بوم نگاه ميكنن چادرش جلو دهنشه اشكاش داره ميريزه يهو

غش ميكنه)

**************************

من:ميدوني چي شده ؟

اون: نه................... چي شده مگه؟

من:مدير يه سايت شدم

اون : نهَ .............. حالا مدير چه سايتي شدي ؟

من: Faral.ir

اون : مدير چه بخشي شدي ؟

من: بخش تاريخي

اون : مباركه

من: مرسي!!!!!!!!!!!!!

شاید

shaiadkhoda — Mon, 02 Jul 2007 20:27:18 GMT

« به نام خدايي كه شايد اينجاست »

آمدي چون شنيدي شايد خدا اينجاست

شايد اين شايد كنار نام خدا تو را به وجد آورد شايد خنديدي

به حماقت اين بنده كه به اين حتمي ترين چيز شايد مي گويد

و شايد شك كردي وقتي مي گو يم شايد خدا اينجاست

شايدم شايد باشد و خدا گاهي به اين كهنه مكان سر بزند

و گفتي شايد اين جا جايي است كه خدا كم پيداست

و فراموشت شد كه شايد خدا اينجاست يعني خدا اينجاست

اگر خدا نباشد شايد اينجا نباشد و اين شايد يعني حتماً

خدا شايد ندارد خدا حتماً است!!!!!

اصلاً شايد......

عروسک من

shaiadkhoda — Mon, 18 Jun 2007 13:02:18 GMT

به نام خدا

باد پشت شيشه چسبيده باد دلش مي خواد بياد تو ولي كسي

راش نمي ده پشت شيشه اتاقم باد التماس مي كنه بلند مي

گه اگه رام ندي شيشه رو مي شكنم ولي من دلم به حال

عروسك بچگي هام مي سوزه وقتي خيلي بچه بودم

لباسا شو پاره كردم حالا اگه باد رو راه بدم اون يخ مي زنه

حالا تو بگو دل بادو بشكنم يا عرو سكمو؟ كدوم بهتره؟